Wherever there’s smoke…

Klinkt het gek, een lied ontdekken waarvan de tekst precies verwoordt wat ik aan ons ongeboren kind zou willen zeggen? Voor mij is dat ‘Wildest Moments’ van Jessie Ware.

Ik hoorde haar ooit in een interview zeggen dat dit lied gaat over haar relatie met haar zus, maar voor mij bevat het duidelijk een boodschap voor dat kleine wonder dat we via de vele vruchtbaarheidsbehandelingen tot stand willen doen komen.

You and I, blurred lines
We come together every time
Two wrongs, no rights
We lose ourselves at night

From the outside, from the outside
Everyone must be wondering why we try
Why do we try?

Baby in our wildest moments
We could be the greatest, we could be the greatest
Maybe in our wildest moments
We could be the worst of al

Wait on, the thunder sky
Wherever there’s smoke, there’ll soon be fire
And what could bring bad luck
I’ve been looking at you too much

From the outside, from the outside
Everyone must be wondering why we try
Why do we try?

Baby in our wildest moments
We could be the greatest, we could be the greatest
Baby in our wildest moments
We could be the worst of all

In the middle of it
We walk, we walk the line
Looking back I miss it
Our wildest moments
Are you thinking what if
What if we ruined it all?
My wrecking ball

Advertenties

Dikke vette domper

Ik zei al eerder dat we al een poos worstelen met een groot dilemma: staken we onze pogingen om zwanger te worden, of gaan we door? In ons laatste gesprek met de specialist uitte de dokter dat ze vermoedde de we uiteindelijk wel zwanger zouden geraken. Als we nog 1 à 3 behandelingen verder deden. Deze uitspraak plantte -vooral bij mij- een zaadje dat langzaam maar zeker ontkiemde tot de beslissing om er toch nog eens voor te gaan. Ook al betalen we vanaf nu onze pogingen zelf, wat waarschijnlijk neerkomt op zo’n 3.000 à 3.500 euro per poging.

Zo gezegd zo gedaan. Deze zomer nam ik mijn wekelijkse afspraken bij de acupuncturist weer op, en belde ik naar het ziekenhuis om icsi nummer 6 op te starten. Met heel veel moed en hoop begon ik weer aan mijn calvarietocht: op de nodige afspraken komen opdagen, spuitjes zetten, kruiden slikken, naaldjes laten prikken… Om je een concrete voorstelling te geven: op deze foto zie je een deel van de medicatie die ik tijdens mijn ICSI-pogingen bij mezelf prikte20161211_110019

Op een bepaald moment bleek dat het aantal follikels -blaasjes op de eierstok waarin eicellen zitten- deze keer vrij laag was. Ik had 4 grote follikels en enkele kleintjes. Toch gingen we door. We troostten ons met de gedachte: we hebben niet véél eitjes nodig, maar wel eitjes van goede kwaliteit.

Helaas bleek na de punctie -het ‘oogsten’ van de eicellen uit de follikels- dat ook de kwaliteit te wensen over liet. Resultaat: er trad geen enkele bevruchting op, en er kon dus ook geen embryo teruggeplaatst worden. Icsi nummer 6 strandde nog voor er een vruchtje in mijn buik teruggeplaatst kon worden.

De teleurstelling is enorm. Al die nieuwe hoop, al die moeite, al die centen resulteren in… alweer lege handen, alweer een lege buik, nog steeds een lege toekomst en dezelfde vraag als eerder: wat nu? Staken we deze lange, teleurstellende strijd? Of gaan we door en blijven we hopen dat een héél grote droom alsnog in vervulling gaat?