Flashback

Het hele idee om te stoppen met behandelen is zeker niet nieuw voor ons. Meer nog: eigenlijk beslisten we al eens om ermee te stoppen!

Het was ongeveer een dik jaar geleden: eind 2015. We waren bezig met onze vijfde icsi. Onze laatste terugbetaalde poging. Na de terugplaatsing van twee mooie embryo’s, tijdens de weken waarop we wachtten op het resultaat, had ik heel sterk het gevoel: dit was de laatste keer. Wat het resultaat ook mocht zijn, ik wilde mijn leven terug. Ik wilde aan de slag met en genieten van alle dingen die spontaan onze richting uitkwamen. Ik wilde stoppen met streven naar iets wat blijkbaar niet voor ons was weggelegd.

20150813_193720Een poosje later kregen we wel fantastisch nieuws: de behandeling was gelukt, ik was zwanger!! Een zalig roze wolkje dreef voorbij en we droomden, voorzichtig maar gelukkig, van wat er allemaal komen zou. Het wolkje veranderde echter snel in een onweerswolk: het hcg (zwangerschapshormoon) in mijn bloed steeg wel, maar onvoldoende om van een gezonde zwangerschap te spreken. Wat volgde waren enkele weken van onzekerheid, met verschillende bloedprikken en echo’s om de situatie op de voet te volgen. Want er was wel een groeiend vruchtzakje te zien, maar geen nieuw leven in dat zakje. Resultaat: ik was zwanger van een zakje, en had (voor de tweede keer) een miskraam.

Het klinkt misschien raar maar toen de miskraam achter de rug was, voelde ik voornamelijk opluchting. Omdat er eindelijk duidelijkheid was. We wisten al langer dat het niet goed zat. En hoe verdrietig dat op dat moment ook was: ik wilde dat moeder natuur haar zin kreeg en haar werk deed. Dat zakje -ook al zag ik het graag- moest er uit.

Daarnaast voelde ik opluchting om de keuze om helemaal te stoppen met behandelen. Ik twijfelde geen seconde dat dat een goede beslissing was. Het voelde zo fijn om weer zelf achter het stuur te kruipen van mijn leven, en plannen te maken zonder rekening te houden met de praktische (en emotionele) rompslomp van de behandelingen.

Enkele maanden gingen voorbij voor we een afspraak hadden met de dokter om het verloop van die laatste behandeling te bespreken. In die maanden gebeurde er niet veel, buiten een beetje op adem komen van ons zwangerschapsavontuur.

Toen we naar het ziekenhuis reden voor het eindgesprek, zat Jan met het gevoel van: wat gaan we daar nog doen? Maar ik vond het belangrijk om dit gesprek toch te hebben. Om alles goed af te sluiten. Ik had ook alle medicatie die ik niet had gebruikt mee, om af te geven. Zo kon ze dienen voor lotgenoten die nog in het traject zaten, en hopelijk meer geluk hadden dan wij. Het zou voor mijn een soort van symbolische overdacht worden.

Maar tijdens het gesprek met de dokter gebeurde er iets, vooral bij mij. De dokter was er gezien ons traject van overtuigd dat als we verder gingen met behandelen, de zwangerschap uiteindelijk wel zou volgen. Ze kon uiteraard niets beloven, maar ze sprak van nog een poging of drie. Bovendien kon ik de medicatie die ik mee had niet afgeven. Wegens interne afspraken mocht dat niet. Zeker niet om door te geven aan andere patiënten (wat ik wel begrijp).

Dus: na afloop van het gesprek reden wij met de medicatie terug naar huis. En met de woorden van de dokter nazinderend in mijn oor: nog drie keer proberen, en het kon zomaar lukken. En Jan? Die bleef rustig, slaakte een zuchtje en zag de volgende bui -lees: nieuwe behandeling- in de verte al hangen…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s