Wherever there’s smoke…

Klinkt het gek, een lied ontdekken waarvan de tekst precies verwoordt wat ik aan ons ongeboren kind zou willen zeggen? Voor mij is dat ‘Wildest Moments’ van Jessie Ware.

Ik hoorde haar ooit in een interview zeggen dat dit lied gaat over haar relatie met haar zus, maar voor mij bevat het duidelijk een boodschap voor dat kleine wonder dat we via de vele vruchtbaarheidsbehandelingen tot stand willen doen komen.

You and I, blurred lines
We come together every time
Two wrongs, no rights
We lose ourselves at night

From the outside, from the outside
Everyone must be wondering why we try
Why do we try?

Baby in our wildest moments
We could be the greatest, we could be the greatest
Maybe in our wildest moments
We could be the worst of al

Wait on, the thunder sky
Wherever there’s smoke, there’ll soon be fire
And what could bring bad luck
I’ve been looking at you too much

From the outside, from the outside
Everyone must be wondering why we try
Why do we try?

Baby in our wildest moments
We could be the greatest, we could be the greatest
Baby in our wildest moments
We could be the worst of all

In the middle of it
We walk, we walk the line
Looking back I miss it
Our wildest moments
Are you thinking what if
What if we ruined it all?
My wrecking ball

Advertenties

Dikke vette domper

Ik zei al eerder dat we al een poos worstelen met een groot dilemma: staken we onze pogingen om zwanger te worden, of gaan we door? In ons laatste gesprek met de specialist uitte de dokter dat ze vermoedde de we uiteindelijk wel zwanger zouden geraken. Als we nog 1 à 3 behandelingen verder deden. Deze uitspraak plantte -vooral bij mij- een zaadje dat langzaam maar zeker ontkiemde tot de beslissing om er toch nog eens voor te gaan. Ook al betalen we vanaf nu onze pogingen zelf, wat waarschijnlijk neerkomt op zo’n 3.000 à 3.500 euro per poging.

Zo gezegd zo gedaan. Deze zomer nam ik mijn wekelijkse afspraken bij de acupuncturist weer op, en belde ik naar het ziekenhuis om icsi nummer 6 op te starten. Met heel veel moed en hoop begon ik weer aan mijn calvarietocht: op de nodige afspraken komen opdagen, spuitjes zetten, kruiden slikken, naaldjes laten prikken… Om je een concrete voorstelling te geven: op deze foto zie je een deel van de medicatie die ik tijdens mijn ICSI-pogingen bij mezelf prikte20161211_110019

Op een bepaald moment bleek dat het aantal follikels -blaasjes op de eierstok waarin eicellen zitten- deze keer vrij laag was. Ik had 4 grote follikels en enkele kleintjes. Toch gingen we door. We troostten ons met de gedachte: we hebben niet véél eitjes nodig, maar wel eitjes van goede kwaliteit.

Helaas bleek na de punctie -het ‘oogsten’ van de eicellen uit de follikels- dat ook de kwaliteit te wensen over liet. Resultaat: er trad geen enkele bevruchting op, en er kon dus ook geen embryo teruggeplaatst worden. Icsi nummer 6 strandde nog voor er een vruchtje in mijn buik teruggeplaatst kon worden.

De teleurstelling is enorm. Al die nieuwe hoop, al die moeite, al die centen resulteren in… alweer lege handen, alweer een lege buik, nog steeds een lege toekomst en dezelfde vraag als eerder: wat nu? Staken we deze lange, teleurstellende strijd? Of gaan we door en blijven we hopen dat een héél grote droom alsnog in vervulling gaat?

Toekomst zonder kinderen?

20161018_173409
Door Claudia Tremblay

Vanaf het moment dat wij besloten om voor een gezin te gaan, waren onze kinderen er eigenlijk al een beetje. We droomden over jongens of meisjes, namen, kinderkamers, loopbaanonderbreking, geboortekaartjes… De afbeelding hierboven is van het kaartje dat kocht ik op onze reis door Guatemala. Ik vond -en vind het nog steeds- zo mooi dat ik het wilde gebruiken als inspiratie voor het geboortekaartje van onze ongeboren spruit.

Het toekomstbeeld mét kinderen was zo uitnodigend dat er geen centimeter plaats was voor een ander beeld: eentje zonder kids.

Voor de meeste mensen die er een zelfde gedachtegang op nahouden, vormt dit geen probleem. Omdat tussen het ontstaan van de wens en de vervulling ervan, een redelijke termijn zit.

Maar als je jaren -en wie weet voor altijd- op de realisatie van zo’n sterk verlangen moet wachten, dan heb je wel een probleem. Dan moet je stap voor stap en met vallen en opstaan durven kijken naar, en wennen aan, een toekomst die je eigenlijk niet ziet zitten. Een toekomst zonder kinderen.

De voorbije jaren waren moeilijk. Alle mooie dingen waar ik intussen zogenaamd tijd voor had -reizen, uitgaan, studeren, vrijwilligerswerk, een carrière…- verdwenen in het niets als ik ze vergeleek met een gezin stichten en deel uitmaken van de gemeenschap van ouders die wel en wee met elkaar delen.

Ik was vooral erg verdrietig. Ik zag het nut en de zin van mijn bestaan zonder kinderen niet in. Ik voelde me buitengesloten uit het ‘echte leven’. Ik was gefrustreerd: waarom kon iedereen zijn leven (met kinderen) uitbouwen, en bleven wij stilstaan aan de zijlijn? Ik vond het oneerlijk. Het was een droeve, verwarrende en emotioneel uitputtende periode.

Vandaag herken ik al deze emoties nog steeds, maar ze voelen niet meer zo rauw en overweldigend aan als een poos geleden. Ik denk dat ik erin geslaagd ben om ze te bedwingen tot genuanceerdere, beter behapbare gevoelens. De emotionele wildernis werd een overzichtelijker woud. Of mijn emoties rond mijn kinderloos leven ooit zullen aanvoelen als ‘a walk in the park’? Dat betwijfel ik. Maar ik zeg nooit nooit. 🙂

Vijf jaar geleden

Dit zijn wij, zo’n vijf jaar geleden. Boven op een Azteekse tempel, tijdens onze eerste grote reis samen: met de rugzak door Mexico, Guatemala en Belize! Inderdaad, een relatietest. Maar wel eentje van het leuke soort. Dat er ook minder aangename testen bestaan, daar zouden we snel achter komen.

IMG_4937

Na deze reis -we waren toen een dik jaar samen en nog steeds overtuigd van elkaar, oef!- voelden we ons klaar voor de volgende stap: gezinsuitbreiding! We droomden vaak stil (en soms luidop) van een fijne en uitdagende toekomst als ouders van één of twee kleine koters. Koters met een stukje van mij (misschien wel dat putje in mijn kaak als ik lach) en een stukje van mijn vriend (hopelijk zijn weelderige krullen van toen hij jonger was). We stelden onszelf voor als pater en mater familias, genietend van de leuke en minder leuke kanten van het ouderschap, de hoeksteen vormend van een nieuwe vertakking van onze families.

Maar helaas. Samen met deze droom, diende zich de volgende relatietest aan. Van het rauwere soort deze keer. Want er volgden helemaal geen dikke buik, kleine pletsvoetjes, bergen vuile pampers of echtelijke ruzies over opvoeding zus en zo. Wel kregen we ettelijke teleurstellende maanden, zonder nieuw leven in mijn buik. En uiteindelijk 3 kunstmatige inseminaties, 1 operatie (endometriose), 1 ivf, 5 icsi’s en 2 miskramen.

Na jaren hopen, bidden en sukkelen staan we nu voor een groot dilemma. Staken we deze lange, teleurstellende strijd en geven we ons leven vorm zonder nageslacht? (vooral ik vind dit aartsmoeilijk!) Of gaan we door en blijven we hopen dat een héél grote droom alsnog in vervulling gaat?